Рты немощные желчные
сощуренные полутёмные глаза
Взгляды стервячьи одичалые

Разоряются банки
наших развращённых мечт

Одинокое угрюмое молчание
по больному по расхристанному
расползается по городу

И этот неостановимый ливень
чтоб яростно хозяйка отскребала
несмываемые позоры
с тротуаров истории

А ты, ты всё ещё слова обсасываешь
всё в разговорах о поэзии?

24–27.08.2022 г.

***
πατρίδα της Μαρίας Πολίτου

Στόματα ανήμπορα πικρά
μισοσκότεινα γεφύρια μάτια
βλέμματα όρνια αγριεμένα

Χρεοκοπούν οι τράπεζες
εκπορνευμένων μας ονείρων

Μόνη κι αγέλαστη η σιωπή
στην άρρωστη ρακένδυτη
να σέρνεται την πόλη

Κι αυτή η ασταμάτητη νεροποντή
νοικοκυρά να γδέρνει μανιασμένη
τις ανεξίτηλες ντροπές
από τα πεζοδρόμια της ιστορίας

Κι εσύ ακόμη λέξεις πιπιλίζεις
πάλι εσύ για ποίηση μιλάς;

Από τη συλλογή επιτέλους αποβίβαση (2018)